spotkanie styczniowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

22 stycznia 2018 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Nowe wzory ojcostwa

w Polsce

z tatą PTF

Wykład wygłosi:

Dr Marta Bierca

 (Uniwersytet SWPS) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 109

Instytutu Filozofii, UW

Wystąpienie dotyczyć będzie współczesnego, „nowego” modelu ojcostwa definiowanego przez socjologów jako zaangażowane, empatyczne, aktywne w wykonywaniu czynności opiekuńczo-wychowawczych, które często przeciwstawiane jest w dyskursie naukowym modelowi ojcostwa „tradycyjnego”, patriarchalnego. Nacisk położony będzie na różne aspekty „nowego” ojcostwa: począwszy od kwestii relacji mężczyzny z dzieckiem i budowania z nim więzi na różnych etapach życia potomka, poprzez relację z partnerką lub żoną, negocjowanie rodzinno-domowych obowiązków, następnie kwestię ojcowskich autorytetów lub ich braku, problematykę sfery publicznej jako niekiedy wspierającej, ale też stanowiącej przeszkodę dla rozwoju zaangażowanej rodzicielskiej postawy, a zakończywszy na analizie domu rodzinnego i modelu ojcostwa reprezentowanego przez ojców współczesnych młodych mężczyzn. Poruszanie powyższych aspektów ojcostwa wynika z założenia, że dany model jest nie tylko wynikiem indywidualnych preferencji, ale też efektem oddziaływania otoczenia społecznego, w której dana jednostka funkcjonuje i w które to zależności jest uwikłana. Materiał badawczy stanowią wywiady pogłębione inspirowane metodą biograficzną, jak i badanie ilościowe na reprezentatywnej próbie ogólnopolskiej. Odchodząc od wspomnianej dychotomii: „stare” – „nowe” ojcostwo, współczesne ojcostwo wydaje się być mało klarowną postawą, czerpiącą elementy zarówno ze „starego” modelu, jak i inspirowaną „nowymi” wpływami. Ponadto, jest to postawa w trakcie nieustannej transformacji, negocjowana zarówno w sferze prywatnych relacji, jak i publicznych zależności. W efekcie, „nowy” ojciec jako model rodzicielstwa nie istnieje jako spójna i ukształtowana postawa. Prowadzi to zatem do konkluzji, że współcześnie należy mówić, jak i dogłębnie analizować różnorodne „twarze” ojcostwa, zamiast podkreślać istnienie jednego, „nowego” modelu.

 

Marta Bierca – socjolożka, antropolożka. Uzyskała stopień dr nauk społecznych na Uniwersytecie SWPS (2017), wykładowczyni na SWPS. Autorka kilku publikacji dotyczących nowego ojcostwa (np. 2013: „Tacierzyństwo w sieci – analiza nowego trendu i jego socjologiczne implikacje”, w: InterAlia, nr 8 (2013), s.78-90 (interalia.org.pl/media/2013_08/bierca.pdf‎); 2014: „Urlopy ‘tacierzyńskie’ w Polsce – silny trend czy chwilowa moda? Rozważania w kontekście przemian ról w rodzinie”, w: Studia Socjologiczne, nr 4 (215); 2016: „Własny ojciec – autorytet czy anty-wzór? O rodzicielskich wzorcach wśród młodych ojców”, w: Rocznik Lubuski, Tom 42, cz.1, 2016). Oprócz pracy naukowej zajmuje się badaniami marketingowymi.

Wstęp wolny. ZAPRASZAMY!!!

 

Ilustracja: Copyright R.J. Iwanowski/J.K. Iwanowska, zdjęcie z prywatnego archiwum

spotkanie grudniowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

11 grudnia 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Epoka osi.

Wokół koncepcji

Karla Jaspersa i

Shmuela Eisenstadta

 

Nova et Accuratissima Terrarum Orbis Tabula 1662 Joan Blaeu Atlas maior

Wykład wygłosi:

Prof. APS dr hab. Grzegorz Pyszczek

 (APS) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 4

Instytutu Filozofii, UW

Filozof niemiecki Karl Jaspers zastanawiając się nad dziejami człowieka i jego kultury był przekonany o istnieniu w ich ramach swoistych punktów zwrotnych, które nazywał epokami osiowymi. Pierwszą z nich sytuował między 800 a 200 rokiem p.n.e. Druga według niego rozpoczeła się być może w wieku XX. Koncepcja Jaspersa stała się przedmiotem dyskusji i polemik. Jedną z nich przedstawił izraelski socjolog Shmuel Noah Eisenstadt. Według niego drugą epokę osi mamy już za sobą. Stanowił ją początek ery modernizacji w Europie.

 

Grzegorz Pyszczek, profesor Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, socjolog kultury, absolwent historii filozofii akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (obecnie UKSW) opublikował m.in. Nadnormalność jako zjawisko społeczne. Wokół koncepcji Floriana Znanieckiego.

Wstęp wolny. ZAPRASZAMY!!!

 

Ilustracja: Joan Blaeu, Nova et Accuratissima Terrarum Orbis Tabula, 1662,  Atlas Maior

spotkanie listopadowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

13 listopada 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Niezrozumienie

samego siebie

 

listopad 2017 magritte-la-reproduction-interdite

Wykład wygłosi:

Prof. dr hab. Robert Piłat

 (UKSW) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 4

Instytutu Filozofii, UW

Nierozumienie samego siebie występuje w nieciągłości myślenia, utracie kontroli działania, w niektórych zmianach stanów wewnętrznych podmiotu, w postępowaniu niezgodnym z własnymi preferencjami lub akceptowanymi regułami. W zjawisku nierozumienia samego siebie zerwana jest więź pomiędzy wiedzą podmiotu dotyczącą jego własnych stanów, przekonań, odczuć, intencji i jego aktywnością, w tym również aktywnością poznawczą. W konsekwencji dochodzi też do sprzeczności pomiędzy samozobowiązaniem podmiotu i jego przekonaniami normatywnymi. Nie wystarczą wyjaśnienia tego rodzaju przypadków dostarczane przez nauki behawioralne, ponieważ nawet najlepsze wyjaśnienia nie zawsze przekształcają się we wzrost samorozumienia. Przejście od wyjaśnienia do zrozumienia samego siebie wymaga stworzenia hermeneutyki, w której połączone zostają elementy samowiedzy i elementy wiedzy o świecie. W ramach odczytu przedstawię analizę wybranych zjawisk nierozumienia samego siebie. Postawię pytanie o kryteria samorozumienia i zastanowię się nad możliwymi hermeneutycznymi strategiami podmiotu zmierzającego do naprawienia poznawczej i normatywnej relacji pomiędzy sobą samym i własnym działaniem. Skupię się na trzech przykładach nierozumienia samego siebie: 1) działaniu wbrew własnym preferencjom (impulsywności); 2) samooszustwie; 3) relacji pomiędzy wyjaśnieniem i samorozumieniem na przykładzie kategoryzacji. Nie sądzę, by dało się stworzyć ogólny model nierozumienia samego siebie. Wydaje się, że samorozumienie jest raczej walką z pewnym zbiorem zagrożeń dla samowiedzy, które to zagrożenia powiązane są wzajemnie relacjami rodzinnymi.

 

Robert Piłat, prof. dr hab., pracuje w Instytucie Filozofii, na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej UKSW. Zajmuje się epistemologią, filozofią umysłu, etyką. Jest autorem książek: Czy istnieje świadomość?, Umysł jako model świata, Krzywda i zadośćuczynienie, Doświadczenie i pojęcie, O istocie pojęć, Powinność i samowiedza, Aporie samowiedzy oraz współautorem podręcznika dla gimnazjalistów Edukacja filozoficzna. W latach 2000-2011 kierował Zakładem Logiki i Kognitywistyki IFiS PAN, prowadził zajęcia filozoficzne w szkołach i kształcił nauczycieli w prowadzeniu dociekań filozoficznych z uczniami; w Programie II Polskiego Radia prowadził cykle audycji poświęconych filozofii, literaturze i muzyce. Obecnie zajmuje się problemami filozoficznymi związanymi z samowiedzą i kierowaniem samym sobą, a także filozoficznymi podstawami teorii decyzji.

Wstęp wolny. ZAPRASZAMY!!!

 

Ilustracja: René Magritte, La reproduction interdite, 1937  (źródło ilustracji: www.robinurton.com, fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=10866071)

spotkanie październikowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

23 października 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Przeżycie płci, czyli w stronę fenomenologii feministycznej

Louvre_-_Sleeping_Hermaphroditus_03

Wykład wygłosi:

Dr Marzena Adamiak

 (IFiS PAN) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 109

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

Można powiedzieć, że refleksja feministyczna, która czerpie z fenomenologii, jest dzisiaj coraz chętniej uprawiana. Mamy więc z jednej strony nurt krytyczny, w którym dekonstruuje się teksty fenomenologiczne pod kątem ukrytych fallocentrycznych założeń i próbuje pragmatycznie wykorzystywać elementy zasobów fenomenologii do teorii płci (L. Irigaray, J. Butler), z drugiej strony nurt, w którym rozwija się i przekształca klasyczne tematy fenomenologii, włączając do niej kategorię płci i seksualności, najczęściej w kontekście usytuowanego ucieleśnienia (S. de Beauvoir, I.M Young, L. Fisher, S. Heinämaa, S. Kruks).

Przyczyn tego zainteresowania należy upatrywać głównie w tym, że płeć jest fenomenem, przy którym zagadnienie pierwotnej relacji między myślącym podmiotem a przeżywanym światem nie daje się w prosty sposób wyplątać ze sporu pomiędzy podejściem naturalistycznym a konstruktywistycznym. Fenomenologia jest więc często rozpatrywana jako metoda i zasób pojęciowy pozwalający wyjść poza utrwaloną dualistyczną perspektywę, czy to w przypadku definiowania płci, podmiotowości, procesów kulturowych, czy też formułowania stanowisk poza klasycznymi dla filozofii sporami, takimi jak: esencjalizm/antyesencjalizm, determinizm/konstruktywizm itd.

W swoim wystąpieniu odniosę się przede wszystkim do możliwości, a także trudności, związanych z ową mediacyjną rolą perspektywy fenomenologicznej. Zastanowię się, czy uzasadniona jest formułowana przez niektóre fenomenolożki nadzieja na znalezienie w fenomenologii sposobu na połączenie rozerwanych dychotomii i zbudowanie takiej koncepcji płci, która nie byłaby normatywna i wykluczająca, jak ma to zazwyczaj miejsce w perspektywie dualistycznej.

 

Marzena Adamiak – filozofka; adiunkt w Zespole psychoanalizy i badań nad kategorią gender w filozofii IFiS PAN; członkini zarządu Polskiego Towarzystwa Fenomenologicznego; wykładowczyni na gender studies w IF UMK. Autorka książki O kobiecie, która nawiedza myśl. Kobieta jako figura inności w koncepcji podmiotu Emmanuela Lévinasa (2007). Zajmuje się problematyką podmiotowości, głównie w obrębie teorii feministycznych i fenomenologii.

Wstęp wolny. ZAPRASZAMY!!!

 

Autor rzeźby nieznany, Hermafrodyta Borghese, rzymska kopia z 2 wieku N.E. wykonana na podobieństwo hellenistycznego oryginału z 2 wieku P.N.E., domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=27290107 , fotografia wykonana przez Pierre-Yves Beaudouin

spotkania w ramach Festiwalu Nauki UW w Instytucie Filozofii UW

Zapraszamy na wykłady i warsztaty zorganizowane w ramach Festiwalu Nauki UW w Instytucie Filozofii UW we współpracy z Oddziałem Warszawskim Polskiego Towarzystwa Filozoficznego:

festiwal-nauki-logo-300

⧫ 25.09.2017, godz. 17.00 s. 205 w dawnym BUWie, dr Przemysław Bursztyka ,,Pomiędzy obrazem a afektem. Fenomenologiczna koncepcja wyobraźni cielesnej” (wykład)

Wykład będzie prezentacją fenomenologicznej koncepcji wyobraźni podkreślającej jej cielesno-afektywny charakter. Wyobraźnia jest tu warunkiem możliwości rzeczywistości, w której żyjemy i działamy.

⧫ 26.09.2017, godz. 17.00 s. 205, dr Tomasz Puczyłowski ,,Pytania a codzienna egzystencja człowieka” (wykład)

Podczas wykładu omówię podstawowe własności semantyczno-pragmatyczne zdań i wypowiedzi pytajnych, przedstawię najciekawsze ich typy, oraz omówię zagadnienie niedosłownego rozumienia pytań.

⧫ 27.09.2017, godz. 17.00 s. 205, dr hab. Mateusz Salwa ,,Estetyka środowiska naturalnego – jak rozumieć i oceniać piękno przyrody?” (wykład)

Celem wykładu będzie omówienie głównych koncepcji piękna przyrody wypracowanych na gruncie estetyki współczesnej oraz możliwości zastosowania ich w praktyce indywidualnej i zbiorowej.

⧫ 28.09.2017, godz. 17.00 s. 205, dr Krzysztof Łapiński ,,Diogenes z Oinoandy – tajemniczy epikurejczyk późnej starożytności” (wykład)

W II w. n.e. nieznany bliżej Diogenes funduje w mieście Oinoanda monumentalną stelę zawierającą nauki Epikura. Pragnie udostępnić jak najszerszemu gronu osób epikurejskie lekarstwa na niepokoje duszy.

⧫ 29.09.2017, godz. 17.00 s. 205, dr hab. Magdalena Borowska, mgr Magdalena Krasińska, mgr Marcin Krassowski ,,Rzeczy, budynki, miasta w jednostkowym doświadczaniu codzienności” (warsztaty)

Swoista bliskość z rzeczami i ucieleśnione praktyki obcowania z miastem stanowić więc będą motywy wykładu wzbogaconego o prezentację wyników badań nad alternatywnymi formami życia wspólnotowego.

ZAPRASZAMY!

spotkanie czerwcowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

5 czerwca 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Systemy komunikacji i orientacji przestrzennej pszczół a przyczyny ich wymierania

 

27-alimenti,_miele,_Taccuino_Sanitatis,_Casanatense_4182.

Wykład wygłosi:

Mgr Kazimierz Czarnota

 (PTF, Oddział Warszawski) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 4

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

O ważności tematu świadczy choćby to, że za rozszyfrowanie kodu tańca pszczół Karl von Frisch otrzymał nagrodę Nobla w 1973 roku, a doniosłość jego odkrycia porównano z odczytaniem napisów na kamieniu z Rosetty. Język pszczół jest najbardziej rozwiniętym językiem w świecie zwierząt i jak dotąd najlepiej lecz nie do końca zbadanym. W ciągu ostatnich 10 lat wymarło na świecie 40% pszczół. Badacze podają trzy przyczyny: choroby wirusowe, pestycydy i telefonia komórkowa. W każdej z nich istotną rolę odgrywa system komunikacji i orientacji przestrzennej pszczół.

Mgr Kazimierz Czarnota – członek Zarządu Warszawskiego Oddziału PTF. Odbył studia filozoficzne na UJ pod kierunkiem Romana Ingardena i Izydory Dąmbskiej. Studiował też matematykę na UW. Był wieloletnim wykładowcą logiki na UW i innych uczelniach. Wcześniej został absolwentem Technikiem Ochrony Roślin.

Wstęp wolny. Zapraszamy!!!

Autor rysunku nieznany, Tacuinum Sanitatis, 14 wiek n.e., domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1638832

spotkanie majowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

29 maja 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Pulchrum

 Sappho_fresco 05 2017 2

Wykład wygłosi:

Mgr Zygmunt Król

 (Polskie Towarzystwo Filozoficzne,

Oddział Warszawski) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 109

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

Mgr Zygmunt Król – prawnik, w 1984 otrzymał dyplom z prawa karnego (kryminalistyki) na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1984 roku jest członkiem Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 2013 roku w ramach spotkań Oddziału Warszawskiego przedstawił referat pt. „Determinizm/Indeterminizm”, a w roku 2016 – referat pt. „Epikureizm”. W referacie „Pulchrum” ujęte zostaną historiozoficznie poglądy na piękno oraz próby jego definiowania.

Wstęp wolny. Zapraszamy!!!

Autor fresku nieznany, Donna con tavolette cerate e stilo (cosiddetta „Saffo”), 55-79 r.n.e., autor zdjęcia: Carole Raddato – Flickr, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=37880205

spotkanie kwietniowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

24 kwietnia 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

 Doświadczenie obrazu w ucieleśnionej przestrzeni

Wykład wygłosi:

Dr Anna Sieradzka-Kubacka

(Zakład Estetyki, Instytut Filozofii UW)

Spotkanie odbędzie się w sali nr 4

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

 

Anna Sieradzka-Kubacka — artystka wizualna, doktor sztuki w dziedzinie sztuk plastycznych, w dyscyplinie artystycznej sztuki piękne. Ukończyła Malarstwo na warszawskiej ASP oraz studia doktoranckie na Wydziale Intermediów ASP w Krakowie. Uczestniczyła w wielu festiwalach wideo oraz wystawach w kraju i za granicą. Doktorantka Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się badaniami nad obrazem w sztuce mediów oraz problematyką współczesnej percepcji.

Wykorzystanie przez artystów „nowych” narzędzi w sztuce wymaga od odbiorców innego od dotychczasowego modelu percepcji. Przyłożenie tradycyjnych paradygmatów okazuje się niewystarczające i zbyt ograniczające współczesne doświadczenie sztuki. By określić, na czym polega ta odmienność, na wstępie odrzucę dominację wzrokocentryzmu. W oparciu o eksperymenty artystyczne II połowie XX i początku XXI wieku postaram się wyodrębnić te cechy, które współtworzą współczesne doświadczenie sztuki. Wychodząc od tradycyjnie namalowanego obrazu przejdę do przykładów prac artystycznych wykorzystujących współczesne media, by wskazać, jak nasze obecne doświadczenie rozszerza tradycyjny paradygmat percepcji. Rezygnując z  kartezjańskiego modelu widzenia jednoocznego, przywołam Merleau-Ponty’ański model dwuoczny wraz z jego konsekwencjami: skupię się na ujawnieniu związku obrazu z przestrzenią, cielesnością, a także ruchem. Ujawniając istotne doświadczenie przestrzeni, odwołam się również do sztuki immersyjnej. Jednak, z uwagi na przyjętą przeze mnie perspektywę, interesujące okażą się te prace, które pozwalają odbiorcy na aktywne uczestnictwo – wraz z własnym ciałem, co skłania do dyskusji na temat doświadczenia w odcieleśnionej przestrzeni wirtualnej.

Zapraszamy!!!