spotkanie majowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

29 maja 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Pulchrum

 Sappho_fresco 05 2017 2

Wykład wygłosi:

Mgr Zygmunt Król

 (Polskie Towarzystwo Filozoficzne,

Oddział Warszawski) 

Spotkanie odbędzie się w sali nr 109

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

Mgr Zygmunt Król – prawnik, w 1984 otrzymał dyplom z prawa karnego (kryminalistyki) na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1984 roku jest członkiem Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 2013 roku w ramach spotkań Oddziału Warszawskiego przedstawił referat pt. „Determinizm/Indeterminizm”, a w roku 2016 – referat pt. „Epikureizm”. W referacie „Pulchrum” ujęte zostaną historiozoficznie poglądy na piękno oraz próby jego definiowania.

Wstęp wolny. Zapraszamy!!!

Autor fresku nieznany, Donna con tavolette cerate e stilo (cosiddetta „Saffo”), 55-79 r.n.e., autor zdjęcia: Carole Raddato – Flickr, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=37880205

spotkanie kwietniowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

24 kwietnia 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

 Doświadczenie obrazu w ucieleśnionej przestrzeni

Wykład wygłosi:

Dr Anna Sieradzka-Kubacka

(Zakład Estetyki, Instytut Filozofii UW)

Spotkanie odbędzie się w sali nr 4

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

 

Anna Sieradzka-Kubacka — artystka wizualna, doktor sztuki w dziedzinie sztuk plastycznych, w dyscyplinie artystycznej sztuki piękne. Ukończyła Malarstwo na warszawskiej ASP oraz studia doktoranckie na Wydziale Intermediów ASP w Krakowie. Uczestniczyła w wielu festiwalach wideo oraz wystawach w kraju i za granicą. Doktorantka Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się badaniami nad obrazem w sztuce mediów oraz problematyką współczesnej percepcji.

Wykorzystanie przez artystów „nowych” narzędzi w sztuce wymaga od odbiorców innego od dotychczasowego modelu percepcji. Przyłożenie tradycyjnych paradygmatów okazuje się niewystarczające i zbyt ograniczające współczesne doświadczenie sztuki. By określić, na czym polega ta odmienność, na wstępie odrzucę dominację wzrokocentryzmu. W oparciu o eksperymenty artystyczne II połowie XX i początku XXI wieku postaram się wyodrębnić te cechy, które współtworzą współczesne doświadczenie sztuki. Wychodząc od tradycyjnie namalowanego obrazu przejdę do przykładów prac artystycznych wykorzystujących współczesne media, by wskazać, jak nasze obecne doświadczenie rozszerza tradycyjny paradygmat percepcji. Rezygnując z  kartezjańskiego modelu widzenia jednoocznego, przywołam Merleau-Ponty’ański model dwuoczny wraz z jego konsekwencjami: skupię się na ujawnieniu związku obrazu z przestrzenią, cielesnością, a także ruchem. Ujawniając istotne doświadczenie przestrzeni, odwołam się również do sztuki immersyjnej. Jednak, z uwagi na przyjętą przeze mnie perspektywę, interesujące okażą się te prace, które pozwalają odbiorcy na aktywne uczestnictwo – wraz z własnym ciałem, co skłania do dyskusji na temat doświadczenia w odcieleśnionej przestrzeni wirtualnej.

Zapraszamy!!!

Współorganizujemy, zapraszamy!

Jak wykrywać własne błędy? Co to znaczy błędnie reprezentować?

Czwartek, 20.04.2017, godz. 15:00

Instytut Filozofii i Socjologii PAN (Pałac Staszica, ul. Nowy Świat 72, Warszawa, sala 161)

https://blednereprezentacje.jimdo.com/

Wykład: dr Krystyna Bielecka (IF UW)

Komentarz: dr hab. Robert Poczobut (UwB), dr Przemysław Nowakowski (OBF)

„W wystąpieniu omówię koherencyjny model błędu wykrywalnego przez system. Ma on służyć jako podstawa zadowalającej koncepcji reprezentacji umysłowych w kognitywistyce, a także w filozofii umysłu. Jest to minimalny model błędu reprezentacyjnego wykrywalnego przez system, opracowany w ramach teleosemantycznej koncepcji reprezentacji umysłowych i hybrydowej biologicznej koncepcji funkcji reprezentacyjnej. Koncepcja ta opiera się na kluczowym dezyderacie wobec teorii reprezentacji umysłowych, wedle którego system poznawczy musi mieć możliwość wykrywania błędu w taki sposób, który nie wymaga metareprezentacji.

Wedle bronionej koncepcji warunkiem wykrywalności błędu jest wykrywanie niespójności (reprezentacyjnych lub informacyjnych). W przeciwieństwie do Marka Bickharda, broniącego koncepcji konkurencyjnej, dopuszczam także inne reprezentacje niż antycypacyjne, a ponadto wykorzystuję Millikanowski system producenta i konsumenta oraz lokalnej informacji naturalnej. Model obejmuje dwa etapy reakcji na błąd: rozpoznawania i wykorzystywania błędu reprezentacyjnego.”

Wstęp wolny!

 

Współorganizujemy, zapraszamy!

Sztuka jako narzędzie (społecznej) samoświadomości

Wtorek, 11.04.2017, godz. 14:00, Instytut Filozofii i Socjologii PAN (Pałac Staszica, ul. Nowy Świat 72, Warszawa, sala 154)

https://sztukajakonarzedzie.jimdo.com/

Wykład: mgr Jacek Olender (IFiS PAN, The Courtauld Institute of Art)

Komentarz: dr hab. Piotr Przybysz (IF UAM), mgr Adam Tuszyński (IF UW)

Obecne teorie estetyczne oparte na filozofii umysłu poszukują odpowiedzi na pytanie „czym jest sztuka?” w rozumieniu „czym jest ona dla jednostki”. Badania neuroestetyczne, z oczywistych przyczyn technicznych, skupiają się na wrażeniach indywidualnych, obracających się wokół systemów sensorycznych i nerwowych pojedynczych ludzi. Jednocześnie w szeroko rozumianej estetyce, sztuka zajmuje przede wszystkim miejsce fenomenu społecznego. Tym samym, teorie oparte na współczesnej filozofii umysłu mają zdecydowanie mniejszą siłę przebicia przy wejściu do głównego nurtu nauk o sztuce. Pola takie jak muzeologia czy polityka wystawiennicza opierają się obecnie praktycznie wyłącznie na antropologii kulturowej i filozofii kontynentalnej.

W swoim referacie postaram się pokazać możliwe drogi adaptacji współczesnych teorii neuroestetycznych pod kątem społecznego odbioru sztuki, przede wszystkim jako narzędzia wspomagającego konstrukcję samoświadomości, w tym także samoświadomości zbiorowej/grupowej. Wychodząc od fenomenologii, przejdę przez możliwe podejścia do problemu, takie jak teorie umysłu rozszerzonego, czy reprezentacji współdzielonych. Pozwolę sobie też użyć przykładów z praktyki ludzi zajmujących się zawodowo opieką nad materialnym dziedzictwem kulturowym.

Wstęp wolny!

spotkanie marcowe

Zarząd

Oddziału Warszawskiego

Polskiego Towarzystwa Filozoficznego

serdecznie zaprasza

20 marca 2017 roku

 o godzinie 17:15

 na wykład:

Wokół teorii dobrostanu:

czy przyjemność może być wartością ostateczną?

Wykład wygłosi:

Dr Katarzyna de Lazari-Radek

 (Katedra Etyki, Instytut Filozofii UŁ)     

Spotkanie odbędzie się w sali nr 4

Instytutu Filozofii

Uniwersytetu Warszawskiego

przy Krakowskim Przedmieściu 3

 

Katarzyna de Lazari-Radek – etyk i filozof, pracuje jako adiunkt w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Łódzkiego. Jest autorką książek The Point of View of the Universe (Oxford University Press, 2014, z Peterem Singerem) oraz Utilitarianism: A Very Short Introduction (Oxford University Press, 2017, z Peterem Singerem). Obecnie pracuje nad dwiema monografiami: w języku polskim pt. Godny pożądania stan świadomości oraz w języku angielskim pt. Pleasure. W 2017 otrzymała roczny grant naukowy z Yale University, Yale Center for Faith and Culture na badania nad szczęściem.

 

Zapraszamy!!!